Γιώργος Παπαδάκης: Με δάκρυα και «σπασμένη» φωνή ο συγκλονιστικός επικήδειος του Στρατή Λιαρέλλη
Με τη φράση «Γιωργάρα, στο καλό», αποχαιρέτησε έναν άνθρωπο που η απουσία του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό, αλλά η παρακαταθήκη του παραμένει ανεξίτηλη.
Σε μια ατμόσφαιρα βαθιάς συγκίνησης, ο Στρατής Λιαρέλλης αποχαιρέτησε τον Γιώργος Παπαδάκη περιγράφοντας έναν άνθρωπο που υπήρξε πολλά περισσότερα από ένας κορυφαίος δημοσιογράφος: έναν φίλο, έναν αδερφό και ένα στήριγμα για όλους. Ο λόγος του δεν ήταν απλώς ένας τυπικός αποχαιρετισμός, αλλά μια κατάθεση ψυχής για έναν «τεράστιο άνθρωπο» που παρέμεινε αυθεντικός μέχρι το τέλος.
Ένας αυθεντικός άνθρωπος και μια «μοναχική όαση»
Ο Στρατής Λιαρέλλης υπογράμμισε πως ο Γιώργος Παπαδάκης αποτέλεσε ολόκληρο τον ορισμό του αυθεντικού ανθρώπου, όντας δίκαιος, ευθύς, αληθινός και κυρίως ανθρώπινος. Σε έναν επαγγελματικό χώρο που συχνά χαρακτηρίζεται από ψέματα και υποκριτικές συμπεριφορές, ο Γιώργος περιγράφηκε ως μια «μοναχική όαση».
Η προσφορά στην κοινωνία: Υπήρξε ο άνθρωπος της «διπλανής πόρτας» που δεν δίστασε να αγγίξει θέματα ταμπού ήδη από 35 χρόνια πριν.
Η ηθική στάση: Μοναδικό του κριτήριο ήταν η υπεράσπιση της αλήθειας με κάθε κόστος και η στήριξη των αδύναμων και των αδικημένων.
Το μυστικό της επιτυχίας: Η επιτυχία του βασίστηκε στην αυθεντικότητα, καθώς παρέμενε ο ίδιος άνθρωπος τόσο μπροστά όσο και πίσω από τις κάμερες.
Η παρακαταθήκη και το «δεύτερο σπίτι»
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στη σχέση του με τον ΑΝΤ1, τον οποίο υπηρέτησε για 37 συναπτά έτη. Ο Στρατής Λιαρέλλης σημείωσε ότι ο Γιώργος δημιούργησε μια ολόκληρη «σχολή σκέψης» και ένα πρότυπο συμπεριφοράς που αποτελεί οδηγό για τις επόμενες γενιές. Ακόμα και όταν «μεγαλουργούσε» στην τηλεόραση, δεν άλλαξε ποτέ χαρακτήρα, παραμένοντας πάντα ο ίδιος.
Η προσωπική εξομολόγηση
Ο επικήδειος έκλεισε με μια συγκλονιστική προσωπική αναφορά. Ο Στρατής Λιαρέλλης δήλωσε τυχερός που τιμήθηκε με τη φιλία του Γιώργου, τονίζοντας ότι γνώρισε από πρώτο χέρι τα σπάνια χαρίσματα, το ήθος και τις αρχές του.
Με τη φράση «Γιωργάρα, στο καλό», αποχαιρέτησε έναν άνθρωπο που η απουσία του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό, αλλά η παρακαταθήκη του παραμένει ανεξίτηλη.
